Thursday, June 12, 2008

H ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΟ


Το κείμενο αυτό θέτει προς συζήτηση την σχέση ανάμεσα στην καταγραμμένη μουσική σύνθεση (παρτιτούρα) και το εκφραστικό περιεχόμενο που προκύπτει από αυτή.
Όσο και αν μοιάζει παράδοξο, ένα έργο μουσικής είναι εν δυνάμει έργο μας, ανήκει σε όλους μας, τουλάχιστον όχι λιγότερο από όσο στον ίδιο τον δημιουργό του.
Σε κάθε περίπτωση, ο συνθέτης αποτελεί επίσης αποδέκτη του συμβόλου που επινόησε και μπορεί, κατά περίσταση, να το προσεγγίσει διαφορετικά από την αρχική του «σύλληψη». Άλλωστε μια σύλληψη είναι συνήθως προσωρινή και οδηγεί στην απελευθέρωση ή την απόδραση, ενώ και στην ισόβια κάθειρξη υπάρχουν πιθανότητες διαφυγής. Δεν παύει όμως να αποτελεί ‘συμβάν’ που καθορίζει τόσο τον δημιουργό αλλά και όσους ενεπλάκησαν στην έκφραση των συμβόλων μιας παρτιτούρας.
Είναι προφανές πως στην ανάλυση μας θα χρησιμοποιήσουμε τους λογικούς τελεστές, τις μεταβλητές σταθερές και τα συμβάντα-γεγονότα της Εξαίφνης Λογικής, σε μια προσπάθεια αποφυγής ευλογοφανών απαντήσεων.
Η συνέχεια στα σχόλια.

Φωτογραφία: Σελίδα από την χειρόγραφη παρτιτούρα ‘Άλλυδις’
(2007) του υπογράφοντος.

Sunday, April 20, 2008

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΞΑΙΦΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ




ΤΕΛΕΣΤΕΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ

Οι τελεστές εμπλοκής (ο), εισβολής (d) και επαφής (m) προσδιορίζουν καταστάσεις σύνδεσης μεταξύ δύο συμβάντων. Οι ίδιοι τελεστές χρησιμοποιούνται για την σύνδεση ενός συμβάντος με ένα γεγονός και για την σύνδεση ενός συμβάντος με τον ταυτοτικό μορφισμό του.

Η κατάσταση σύνδεσης μεταξύ δύο συμβάντων επιδρά άμεσα στον τρόπο ανταλλαγής πληροφορίας και στην διαδικασία έκλυσης ‘εκφραστικής ενέργειας’.

Η σύνδεση επαφής είναι κατ’ εξοχήν τοπική: Οριοθετεί την επικράτεια δύο συμβάντων που, αν και μεταβαλλόμενα, διατηρούν την αυτοτέλειά τους το ένα ως προς το άλλο. Η ανταλλαγή πληροφορίας είναι περιορισμένη και η ύπαρξη του ενός γίνεται αντιληπτή από το άλλο μόνο από πασσάλους συνοριακών ρυθμίσεων που σχηματίζουν ‘ορίζοντα των γεγονότων’.

Η σύνδεση εισβολής είναι κυρίως τοπική με χρονικά χαρακτηριστικά.
Ο εισβολέας καταλαμβάνει μικρό σχετικά χώρο στην ξένη επικράτεια με κίνδυνο να αφομοιωθεί. Mπορεί όμως να διαταράξει την συνοχή του άλλου συμβάντος σε τέτοιο βαθμό, ώστε το τελευταίο να διαφοροποιηθεί ουσιαστικά μέσα από την ανταλλαγή εκφραστικής ενέργειας που μεταβάλλει με την σειρά της τα τοπικά πλαίσια.

Η σύνδεση εμπλοκής είναι κυρίως χρονική με αποτέλεσμα την δημιουργία τοπικών μεταβολών. Δύο συμβάντα εμπλέκονται σε συνεχείς ανταλλαγές μηνυμάτων οριοθέτησης που διαμορφώνουν εσωτερικά μέτωπα επαφής, με αέναες μετατοπίσεις συνοριακών ρυθμίσεων (αμυντικό αρχέτυπο επιβίωσης), και ανάλογα σημεία εισβολής που εκδηλώνονται μέσα από κυλιόμενες εκφραστικές εκλάμψεις (επιθετικό αρχέτυπο επιβεβαίωσης).

Όπως είναι φανερό, ο τελεστής εμπλοκής συνδυάζει τους τελεστές επαφής και εισβολής, δίνοντας στις πράξεις της Εξαίφνης Λογικής την αναγκαία νοηματική πληρότητα.
Πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι ο ‘ορίζοντας των γεγονότων’, στην κατάσταση επαφής μεταξύ δύο συμβάντων, μας δίνει μια εικόνα του πολυδιάστατου περιεχομένου κάθε ενός από αυτά σε ολογραφική μορφή.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΩΣ ΟΝΤΩΣ ΜΗ-ΟΝ

Στο ερώτημα πώς ένα γεγονός f, ως όντως μη-ον, (αφού προσδιορίζεται μόνο μέσω ενός συμβάντος όντως –όντος), εμπλέκεται με ένα συμβάν όντως-ον Ε, και επενεργεί πάνω του διαφοροποιώντας το, θα λέγαμε ότι περνάει πρώτα μέσα από τον ταυτοτικό μορφισμό Ei του συμβάντος Ε, όπου καταγράφεται ως γεγονός f όντως-ον, αν και παραμένει γεγονός όντως μη-ον ως προς το Ε.
Ο ταυτοτικός μορφισμός Εi, αν και όντως-ον, επενεργεί πάνω στο συμβαν Ε ως όντως μη-ον, αφού ένα μόνο μέρος του αποκαλύπτεται ως ανάμνηση μέσω της έκφρασης, όχι πλέον του γεγονότος μη-όντος που τά ίχνη του χάνονται κάπου μέσα στον ταυτοτικό μορφισμό Ei του συμβάντος Ε, αλλά της εκφραστικής ενέργειας του γεγονότος f που φτάνει διαφοροποιημένη στο Ε. Το Ε δηλαδή, ως αποκάλυψη, είναι το όντως-ον του Εi, που ως σύνολο παραμένει πάντα μη-ον.

Wednesday, March 5, 2008

ΕΞΑΙΦΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗ

Το σύστημα της λογικής που προτείνουμε είναι υβριδικό και στηρίζεται στην Temporal Logic, την Temporal Tense Logic Kt, την Modal Logic, την Event Logic και την Category Logic, κυρίως όσον αφορά στην χρήση συγκεκριμένων τελεστών. Το ονομάζουμε ΑPPARITION LOGIC (Εξαίφνης Λογική ) λόγω της σημασίας που δίνεται στην μεταβολή ενός συμβάντος μέσω της ανάμνησης και την έννοια του εξαίφνης.

Κάθε συμβάν προσδιορίζεται μέσω μετασχηματισμών. Καθοριστικό ρόλο παίζει η ανάμνηση (Μ), μέσω της έντασης της έκφρασης (ex), που είναι κατιούσα προς βαθύτερες περιοχές.
Η ένταση έχει εκθετικό χαρακτήρα και ο προσδιορισμός της εξαρτάται από τη φύση του συμβάντος. H μηδενική έκφραση (exº) καθιστά ουδέτερη την ανάμνηση, αφαιρώντας όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός συμβάντος. Έτσι το συμβάν μετατρέπεται σε αντίγραφο.

Τελεστές (Operators)
P κάποτε ήταν η περίπτωση που…
F κάποτε θα είναι η περίπτωση που…
◊ ενδεχομένως
◊~ ενδεχομένως ουδέποτε
□ πάντα, ως αντίγραφο
→ τότε, μέσω μετασχηματισμού
< προγενέστερο του...
m συναντάει το...
ο εμπλέκεται με το...
d παρεμβάλλεται στο...

Σταθερές (Constants)
M (memory, ανάμνηση) προσδιοριζόμενη μόνο μέσω της έκφρασης (ex),
σύμφωνα με τα σύμβολα:
exº μηδενική έκφραση
exﺣ φθίνουσα έκφραση
exے ενισχυόμενη έκφραση

Συμβάντα (Events) Γεγονότα (Facts)
E (event, συμβάν)
Εi το συμβάν σε ταυτοτική ετεροφωνία με τον εαυτό του
Εº το συμβάν ως αντίγραφο, συνέπεια μηδενικής έκφρασης (exº)
Εﺣ το συμβάν με μειωμένη ένταση, συνέπεια φθίνουσας έκφρασης(exﺣ)
Eے το συμβάν με αυξημένη ένταση, συνέπεια ενισχυόμενης έκφρασης (exے)
Eª το συμβάν ως εξαίφνης, σε ακραία στιγμή μοναδικότητας.
E1, E2, E3, … άλλα συμβάντα

Κάθε γεγονός f έχει τις ίδιες ιδιότητες με το συμβάν, δηλαδή:
f, fi, fº, fﺣ, fے, fª
f1, f2, f3, ... άλλα γεγονότα

Κάθε συμβάν και κάθε γεγονός είναι ρευστό,
καλύπτει δηλαδή ένα διάστημα εντός του οποίου συντελούνται μεταβολές.

Ως Ε νοείται μια δυναμική-ενεργητική κατάσταση του συμβάντος, σε αντίθεση με Εº (αντίγραφο), Εﺣ (φθίνουσα ένταση), Εے (ενισχυόμενη ένταση).

Αν ως γεγονός μπορεί να θεωρηθεί μια συνεχής ροή πληροφορίας, η μορφή αντίληψης του γεγονότος προκύπτει μέσα από την ‘ρευστότητα περιεχομένου’ κάθε ανεξάρτητου συμβάντος όντως-όντος. Οτιδήποτε ένα συμβάν προσδιορίζει ως γεγονός, είναι γεγονός.


Εξελικτική πορεία συμβάντος:
….
….
Συμβάν ως όντως-ον
ροή γεγονότων
επιλογή γεγονότων
μετασχηματισμός γεγονότων

Διαφοροποίηση συμβάντος
ροή γεγονότων
επιλογή γεγονότων (με βάση ανάμνηση-
-μετασχηματισμό προγενέστερων γεγονότων)
μετασχηματισμός γεγονότων

Διαφοροποίηση (συνεχής) συμβάντος
ροή…
επιλογή…
μετασχηματισμός…
….
….

Τα αξιώματα:
E → □FE (ό,τι είναι Ε, μετασχηματίζεται ώστε, πάντα θα είναι η περίπτωση που...)
E → □PE (ό,τι είναι Ε, μετασχηματίζεται ώστε, πάντα ήταν η περίπτωση που…)
ισχύουν όταν η έκφραση είναι μηδενική (exº).
Το Ε δηλαδή μετασχηματίζεται σε αντίγραφο (Eº).

Ομοίως:
f → □Ff
f → □Pf
Το f δηλαδή μετασχηματίζεται σε αντίγραφο (fº)

Σύνοψη τύπων:PE→M(exے)→ ◊FEے
(Αν κάποτε ήταν η περίπτωση που το συμβάν Ε εμφανίστηκε, μετασχηματίζεται από την ανάμνηση μέσω αυξανόμενης έντασης της έκφρασης ώστε, θα εμφανιστεί ενδεχομένως κάποτε ενισχυόμενο).

Παραλλαγές:
PE→M(exﺣ)→◊FEﺣ
PE→M(exº)→◊FEº

Παρατήρηση:

Οι μετασχηματισμοί Ε→Εے→Εﺣ→Εº δεν σταματούν ακόμα και στην κατάσταση Εº (αντίγραφο) αφού το συμβάν μπορεί δυνητικά να ενεργοποιηθεί.

Σημαντικό ρόλο παίζει η εμπλοκή του Εº σε ετεροφωνία με τον εαυτό του (Ei )
έτσι ώστε:
P(Eº o Ei)→M(Eºexے o Eiexº)→◊F(Eے o Eiº)
Εδώ το συμβάν Εi ενεργεί ως ‘πυροδότης’ και αποσύρεται ως αντίγραφο, με μηδενική έκφραση ανάμνησης.

Παρατήρηση πάνω στους τελεστές:
1. Ο τελεστής □ (πάντα), όταν συνδυάζεται μόνο με μηδενική έκφραση (exº) διαμορφώνει αντίγραφα, όπως έχουμε ήδη επισημάνει. Επομένως κάθε μετασχηματισμός με τελεστή □
και exº, είναι εικονικός.
2. Ο τελεστής ~ (ουδέποτε) προσδιορίζει μια υποθετική περίπτωση και μόνο ως ◊~ (ενδεχομένως ουδέποτε) μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

H κατάσταση μεταξύ δύο συμβάντων είναι:
E1< E2 (E1 προγενέστερο του E2)
E1 m E2 (E1 συναντάει το Ε2)
E1 o E2 (E1 εμπλέκεται με το E2)
E1 d E2 (E1 ενώ διαρκεί το E2)
E1 ◊~m E2 (E1 πιθανώς ουδέποτε συναντάει το Ε2)

Κατ' αντιστοιχία, η κατάσταση μεταξύ δύο γεγονότων είναι:
f1< f2, f1 m f2, f1 o f2, f1 d f2, f1 ◊~m f2

Σημείωση:
Οι ανωτέρω πέντε σχέσεις ισχύουν και στις μεταμορφώσεις ενός συμβάντος.
Για παράδειγμα:
Εے < Εﺣ
Εª d Εº
Εﺣ ◊~o Eª

Ως συμβάν (event) Ε μπορεί να θεωρηθεί ένα διάστημα εντός του οποίου εμφανίζονται 'γεγονότα' (facts) f. Όμως ένα γεγονός, από μόνο του, δεν δημιουργεί 'ιστορία', αφού το συμβάν Ε αποτελεί μέθεξη και ανάμνηση των γεγονότων που το απαρτίζουν. Μέθεξη και ανάμνηση προσδιορίζουν το περιεχόμενο αλλά και την ρευστότητα του συμβάντος.
Η Εξαίφνης Λογική δεν αναλώνεται σε συσχετισμούς γεγονότων αλλά στις συνέπειές τους για τη διαμόρφωση ενός συμβάντος.

Η ουσιώδης διαφορά μεταξύ συμβάντος και γεγονότος είναι ότι το γεγονός επαναπροσδιορίζεται μέσω του συμβάντος και όχι αντίστροφα.
Ένα συμβάν μετασχηματίζεται εμπλεκόμενο με ένα γεγονός και την ανάμνησή του.
Ο μετασχηματισμός του συμβάντος προσδιορίζει το συμβάν ως όντως-ον, ενώ το ίδιο το γεγονός, από μόνο του, χωρίς δηλαδή την εμπλοκή του με ένα συμβάν, δεν έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά, δεν έχει ανάμνηση μέσω της έκφρασης, άρα – σε αντίθεση με ένα συμβάν- δεν μπορεί ποτέ να αυτοπροσδιοριστεί ως όντως-ον!

Παραδείγματα εμπλοκής συμβάντος με γεγονός:
Εے < fﺣ
fª d Εﺣ
f◊~o Eª

Κάθε εξαίφνης (Eª) είναι αδήριτο, περίβλεπτο από το ίδιο το συμβάν μέσω του οποίου δημιουργήθηκε, σχηματίζοντας μοναδικότητα. Αποτελεί κορύφωση της ενισχυόμενης έκφρασης, μέσα από την αύξηση της ενέργειας που προέρχεται από την ανάμνηση. Μπορεί επίσης να προκληθεί από την εμπλοκή συμβάντων, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και εντελώς αιφνίδια-αποκαλυπτικά.
Αντίθετα, ένα εξαίφνης γεγονός (fª), όπως και οι λοιπές καταστάσεις του (f, fi, fº, fﺣ, fے ) προσδιορίζονται μέσω της εμπλοκής του με ένα συμβάν Ε

Κάθε όντως-ον σχηματίζει ένα τοπικό συμβάν χωρίς προφανή αρχή ή τέλος. Τα όρια του συμβάντος δεν ορίζονται ληξιαρχικά από άλλα συμβάντα, επίσης όντως-όντα, ούτε βέβαια από γεγονότα, που χωρίς την εμπλοκή τους με ένα συμβάν θεωρούνται μη-όντα, αλλά μόνο από το ίδιο το συμβάν.
Η σχέση ανάμεσα σε συμβάντα είναι σχέση έκφρασης μέσω της ανάμνησης διαμορφώνοντας ένα εκτεταμένο πλαίσιο τόπων. Η ανάμνηση όμως μετακινεί ενδεχομένως τον τόπο ενός συμβάντος, προσδιορίζοντας άλλο τόπο για το ίδιο συμβάν!
Οι πράξεις επομένως της Εξαίφνης Λογικής, ισχύουν για την εμπλοκή συμβάντος με γεγονότα, για τις μεταμορφώσεις ενός συμβάντος (Ε, Εi, Εº, Eے, Eﺣ, Eª) πάντα μέσω της ανάμνησης, αλλά και για τις σχέσεις άλλων συμβάντων (Ε1, Ε2, Ε3, ...) που οδηγούν συνήθως σε τοπικές μεταβολές.

Saturday, February 16, 2008

ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΥΜΒΑΝΤΟΣ

Κάθε συμβάν προσδιορίζεται μέσω μετασχηματισμών.
Καθοριστικό ρόλο παίζει η ανάμνηση (Μ), μέσω της έντασης της έκφρασης (ex), που είναι κατιούσα προς βαθύτερες περιοχές. Για να χρησιμοποιήσουμε την μουσική γλώσσα, θα λέγαμε πως παράγει περισσότερους ‘αρμονικούς ήχους', εμπλουτίζοντας το περιεχόμενο ενός συμβάντος με την επέκταση του ‘χρώματος’.
Η ένταση έχει εκθετικό χαρακτήρα και ο προσδιορισμός της εξαρτάται από τη φύση του συμβάντος. H μηδενική έκφραση (exº) καθιστά ουδέτερη την ανάμνηση, αφαιρώντας όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός συμβάντος. Ετσι το συμβάν μετατρέπεται σε αντίγραφο.

1. Οperators (Τελεστές)

P κάποτε ήταν η περίπτωση που…
F κάποτε θα είναι η περίπτωση που…
◊ ενδεχομένως
□ πάντα
¬ ουδέποτε
→ τότε μέσω μετασχηματισμού

2. Facts (Γεγονότα)

Ε (event, συμβάν)
Ε1, Ε2, Ε3, … (άλλα συμβάντα)
Eº, Εے, Εﺣ (μετασχηματισμοί ενός συμβάντος)
Α (apparition, εξαίφνης)
Α1, Α2, Α3, … (άλλα εξαίφνης)
Αے, Αﺣ (μετασχηματισμοί ενός εξαίφνης)

3. Constants (Σταθερές)

Μ (memory, ανάμνηση)
ex (expression, έκφραση)
exº,exﺣ, exے (intensity of the expression, ένταση της έκφρασης)

Παρατηρήσεις:

1. Η κατάσταση μεταξύ δύο συμβάντων είναι:

a) E1< E2 (E1 προγενέστερο του E2)
b) E1 m E2 (E1 συναντάει, meet, το Ε2)
c) E1 o E2 (E1 εμπλέκεται, overlap, με το E2)
d) E1 d E2 (E1 ενώ διαρκεί, during, το E2)

Κάθε συμβάν είναι ρευστό.

2. Τα αξιώματα:

E → □FE (ό,τι είναι Ε, μετασχηματίζεται ώστε, πάντα θα είναι η περίπτωση που...)
E → □PE (ό,τι είναι Ε, μετασχηματίζεται ώστε, πάντα ήταν η περίπτωση που…)
ισχύουν όταν η έκφραση είναι μηδενική (exº).
Το Ε δηλαδή μετασχηματίζεται σε αντίγραφο (Eº).

Ο αρχικός τύπος διαμορφώνεται ως:

PE→M(exے)→ ◊FEے
(Αν κάποτε ήταν η περίπτωση που το συμβάν Ε εμφανίστηκε, μετασχηματίζεται από την ανάμνηση μέσω της έντασης της έκφρασης ώστε, θα εμφανιστεί ενδεχομένως κάποτε διαφοροποιημένο).

Παραλλαγές:

PE→M(exﺣ)→◊FEﺣ
PE→M(exº)→◊FEº (από το δεύτερο αξίωμα)

Ένα συμβάν διαφέρει από ένα εξαίφνης ως προς την ένταση.(Η θέση αυτή θα αναλυθεί στη διάρκεια της συζήτησης).

Monday, January 14, 2008

ΣΥΜΒΑΝ ΚΑΙ ΕΞΑΙΦΝΗΣ

Στα σχόλια του κειμένου θα γίνει προσπάθεια ορισμού ενός συμβάντος
(event) και της σχέσης του με το εξαίφνης (apparition).

Οι τελεστές (operators) H (πάντα ήταν η περίπτωση που…), G (πάντα θα είναι η περίπτωση που…) της Temporal Logic, αντικαθίστανται από τον τελεστή □ (πάντα) της Modal Logic.

Χρησιμοποιούνται οι τελεστές P (κάποτε ήταν η περίπτωση που…), F (κάποτε θα είναι η περίπτωση που…) της Temporal Logic, και οι τελεστές ◊ (ενδεχομένως),
¬ (ουδέποτε) της Modal Logic.

Ισχύουν τα αξιώματα 1. και 2. της Minimal Tense Logic Kt :
E →□FE (ό,τι είναι Ε, πάντα θα είναι η περίπτωση που...)
E →□PE (ό,τι είναι Ε, πάντα ήταν η περίπτωση που…)

Κάθε συμβάν είναι ρευστό (liquid), όπως ορίζεται από την Event Logic.

Ο τύπος του προηγούμενου κειμένου ‘Συμβάν και Ανάμνηση’ διατυπώνεται καλύτερα ως:
PE(ex) → ◊FE(Mex) (αν κάποτε ήταν η περίπτωση που το συμβάν Ε εκφράστηκε,
ενδεχομένως το συμβάν Ε θα εκφραστεί κάποτε μέσω της
ανάμνησης).

Wednesday, December 26, 2007

ΣΥΜΒΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Δεν θα ήταν άσκοπο να θυμηθούμε τον στίχο του Άγγλου ποιητή William Wordsworth:

The child is the father of the man

Κατά μία έννοια είμαστε παιδιά του παρελθόντος μας. Είμαστε αυτό που είμαστε μέσα από συμβάντα που μας οδήγησαν σε αυτό που είμαστε. Το συμβάν δημιουργεί χρόνο, και ο χρόνος ‘μεταφέρει’ το συμβάν σε ένα νέο συμβάν, που ‘εκφράζεται’ μέσα από τον νέο χρόνο. Ο χρόνος δηλαδή έχει διπλή υπόσταση: Είναι κίνηση αλλά είναι και έκφραση!

Κατ’ επέκταση, συνείδηση είναι ένα σύνολο (cluster) από συμβάντα (events) που ‘εκφράζονται’ με τον χρόνο μέσα από αρχές απροσδιοριστίας.

Η απροσδόκητη ‘εμπλοκή συμβάντων’ είναι αποτέλεσμα της εμπλοκής των ‘φορέων’ τους (carriers), που είναι ο χρόνος, καθώς ‘θρυμματίζεται’ σε ένα ‘εξαίφνης-αποκάλυψη’
(apparition) με απροσδιόριστο τρόπο.

Αυτό επομένως που εντυπώνεται μέσα μας δεν είναι το συμβάν καθαυτό (το αιφνίδιο ‘αντίο’ σε μια έντονη ερωτική σχέση, για παράδειγμα) αλλά οι συνέπειες που προκύπτουν από τις ‘εκφραστικές κινήσεις’ των φορέων στο σύνολο της απροσδιοριστίας τους. Και οι φορείς ‘μεταφέρουν’ ανάμνηση!

Κατ’ ακολουθία θα μπορούσαμε να πούμε ότι:
Ανάμνηση είναι η ποσότητα ενέργειας (quantum) που μεταφέρεται από ένα συμβάν σε άλλο μέσω του χρόνου. Αποτελεί λοιπόν θεμελιώδες ‘υλικό’ στοιχείο που διαμορφώνει τα συμβάντα, ταξιδεύοντας με τον χρόνο που αναδύεται μέσα από αυτά.

Friday, November 9, 2007

ΟΡΘΟΣ ΛΟΓΟΣ

Ορθός λόγος είναι η μορφή!
Το περιεχόμενο στα σχόλια!
Το θέμα άλλωστε δημιουργείται,
σαν την καταιγίδα ή την πυρκαγιά:
Φουντώνει ή ψυχορραγεί.
Ας περιμένουμε!